«مدارا» و «صلابت»، هر دو از سيره پيامبر(ص) و تعاليم قرآن كريم به شمار آمده و در حيات سياسي و اجتماعي پيامبر(ص) چه در فقدان قدرت و حكومت، و چه پس از تشكيل حكومت و كسب اقتدار، در گفتار و رفتار ايشان استمرار داشته‏اند.1 «مُدارا» در لغت، به معني نرمش و ملاطفت و رفق با مردم و چشمپوشي از خطاي آنان است و در روايات اسلامي نيز به همين معنا بكار رفته است.

در بررسي قرآن كريم و روايات و سيره پيشوايان دين به دست مي‏آيد كه «مدارا و نرمش» و «رأفت و رحمت»، اصل جاري اسلامي و ارزش مسلّم قرآني و از عوامل گسترش اسلام در شبه جزيره عربستان و جهان بوده است. ابتدا بايد بررسي كرد كه ظرف جريان مُدارا و نرمش بعنوان اصل ارزشي اسلام كجاست؟ آيا يك اصل مطلق است؟ و آيا همه جا حتي در اصول و قوانين ديني جاري است؟ اين اصل، بي‏شك نمي‏تواند مطلق باشد و حتما حدودي دارد كه اجراي آن فراتر از اين حدود، آن را تبديل به يك پديده ضدارزشي يعني مداهنه و مصانعه و سازشكاري در حق مي‏گرداند. همانگونه كه ترك اين اصل در مرز خويش نيز به ناهنجاري «خشونت» مي‏انجامد. از آيات و روايات به دست مي‏آيد كه مُدارا در مسائل شخصي و نيز مسائل اجتماعي كه در تقابل با حقوق ديگران نيست و در كيفيت ترويج اسلام و ارزشهاي ديني، توصيه شده اما در مسائل اصولي دين و اجراي حدود و احكام ديني، نرمش كاملاً مذموم و ناروا است و سهل‏انگاري در اينگونه مسائل، به پديده‏اي مذموم بنام «ادهان و مُداهنه» منجّر مي‏شود كه مورد نهي شديد اسلام است و اگر به تضييع حقوق ديگران [= حقّ‏النّاس] بيانجامد نيز «معاونت در ظلم» بشمار مي‏رود.

اينك به نمونه‏اي مختصر از آيات و روايات و سيره اولياء ديني در خصوص مدارا و نيز قاطعيت و صلابت، اشاره مي‏كنيم:

قرآن و مُدارا:

قرآن كريم در توصيه به مدارا در مواردي كه به تضييع حقوق و حدود شرعي نينجامد، از جمله فرموده است:

1) فبما رحمةٍ من اللّه لِنتَ لهم ولو كنتَ فظّا غليظ القلبِ لانفضّوا من حولك فاعف عنهم واستغفرلهم و شاورهم في‏الامر فاذا عزمت فتوكّل علي‏اللّه انّ اللّه يحبّ المتوكّلين.2

نوشته شده توسطکاروان یا زهرا .پیامبر رحمت صلوات الله علیه - ادامه مطلب

قرآن كريم مى فرمايد:

«الذين يتبعون الرسول النبى الامى الذى يجدونه مكتوبا عندهم فى التوريه و الانجيل؛ (اعراف/157) همانها كه از فرستاده خدا، پيامبر امى پيروى مى كنند، پيامبرى كه صفاتش را در تورات و انجيلى كه نزدشان است مى يابند.»

از منظر قرآن كريم تمام اقوام پيشين و پيامبران گذشته موظف بوده اند كه به رسالت پيامبر اكرم (ص) ايمان بياورند چرا كه خداوند از همه آنان دراين رابطه پيمان اكيد گرفته بود و آنها اعتراف كرده بودند كه اگر بعد از تولد و ظهور حضرت محمد(ص) زنده بودند به آئين اسلام ايمان بياورند. (1) قرآن در مورد پيمان پيامبران مى فرمايد: هنگامى كه خداوند از پيامبران پيشين پيمان گرفت كه هر گاه به شما كتاب و حكمتى دادم سپس شما را فرستاده اى آمد كه آنچه را با شماست تصديق كرد البته به او ايمان بياوريد و حتما ياريش كنيد آن گاه فرمود:«آيا اقرار كرديد و در اين باره پيمانم را پذيرفتيد؟ گفتند:«آري، اقرار كرديم،» فرمود:«پس گواه باشيد و من هم با شما از گواهانم.» (آل عمران/ 81) براساس اين آيات قرآنى تمام انبياى الهي، حضرت محمد (ص) را مى شناختند و موظف بودند از آن حضرت پيروى كرده و به آئين پاكش ايمان بياورند.رسول خدا درحقيقت خاتم پيامبران و برترين و افضل آنان است و درآخرت هم همه امت هاى گذشته به همراه پيامبرانشان تحت پرچم اسلام و تابع پيامبر خاتم خواهند بود. همچنان كه در شب معراج نيز حضرت محمد(ص) در مسجد الاقصى درجمع پيامبران بزرگ الهى همچون حضرت ابراهيم، موسي، عيسى و... شركت كرد و در نماز امامت آنان را نمود. (2) امام على (ع) نيز فرمود: خداوند هيچ پيامبرى را از حضرت آدم تا پيامبران بعدى مبعوث نكرد مگر اينكه از آنان عهد و پيمان گرفت كه خود و پيروانشان در صورت درك عصر حضرت خاتم الانبياء به او ايمان آورده و ياريش كنند. (3)

پيامبر درصحف حضرت ابراهيم (ع)

حضرت ابراهيم (ع) پـيامبر بزرگ الهي، وقتى خانه كعبه را در مكه بنا كرد دست به دعا برداشت و در مورد حضرت محمد(ص) چنين گفت:«پروردگارا! در اين منطقه پيامبرى مبعوث فرما كه اهل اينجا باشد و آيات تو را بر آنان بخواند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد و آنان را از آلودگى ها و گناهان پاكيزه گرداند.(بقره/126) كعب بن غالب از دانشمندان برجسته اهل كتاب و از انديشمندان آيين توحيدى حضرت ابراهيم (ع) قبل از پيامبر اكرم (ص) بود. او ويژگى هاى حضرت محمد را در صحف حضرت ابراهيم خوانده و به او ايمان آورده بود.(4)

بقیه ادیان از جمله (یهود و صحف ادریس و مسیحیت) و همچنین

منابع در ادامه مطلب موجود است .

نوشته شده توسطکاروان یا زهرا .پیامبر رحمت صلوات الله علیه - ادامه مطلب

در سال 557 هجرى قمرى فرانکها در صدد آن برآمدند که جسد پاک حضرت رسول (ص ) را بربایند و از مدینه خارج کنند، نورالدین زنگى امیر ترک که در مبارزه با صلیبیان شهرتى به دست آورده بود به صورت شگفت انگیزى از ماجرا آگاه شد، شبى که وى در حلب مشغول عبادت و شب زنده دارى بود، در رؤ یایى حضرت محمد (ص ) دو مرد بلند بالا را به او نشان داد و گفت نورالدین ، کمک کن این شهسوار متقى بیدرنگ عازم مدینه شد و آن دو مرد بلند بالا را در آنجا یافت . این دو به بهانه زیارت قبر حضرت رسول (ص ) در مدینه مقیم شده از زیر زمین نقبى به قبر رسول خدا (ص ) زده بودند، نزدیک بود کار خود را تمام کنند که نورالدین از راز ایشان آگاه شد و با چراغى به بازدید آن نقب رفت ، پس از آن بر گرداگرد قبر حضرت رسول (ص ) خندقى ژرف کندند و آن را با سرب گداخته پر کردند.

نوشته شده توسطکاروان یا زهرا .پیامبر رحمت صلوات الله علیه - ادامه مطلب