روايت مفصلى از امام باقر (ع) درباره تحليل اوضاع سياسى شيعه و فشار خلفا از آغاز تا زمان آن حضرت نقل شده كه به منظور روشن شدن ديدگاههاى امام در اين زمينه به نقل آن مي‌پردازيم:

ما اهل بيت، از ستم قريش و صف‌بندى آنان در مقابلمان چه‌ها كشيديم و شيعيان و دوستان ما از مردم چه‌ها كشيدند. زمانى كه رسول خدا (ص) رحلت كرد، اعلان فرمود كه ما به مردم از خودشان اولى تريم. اما قريش با كمك يكديگر اين امر را از محور آن خارج كردند. آنان براى رسيدن به حكومت با حق و اولويت ما به حكومت استدلال كردند، ولى حق ما را تصاحب نمودند. آنگاه حكومت در ميان قريش دست به دست گرديد تا اين كه دوباره به ما اهل بيت بازگرديد. ولى مردم بيعت ما را شكستند و عليه ما جنگ بپا كردند، بطورى كه اميرالمؤمنين (ع) تا هنگامى كه به درجه رفيع شهادت نائل آمد، در فراز و نشيب (تند باد حوادث) قرار گرفته بود و سپس با فرزندش امام حسن (ع) بيعت كرده و وعده وفادارى به او دادند، اما به او نيز خيانت ورزيدند و پس از آن، ما بطور مداوم مورد تحقير و قهر و ستم قرار گرفتيم و از شهر و خانه‌مان رانده و از حقوقمان محروم شديم و مورد قتل و تهديد قرار گرفتيم، به طورى كه امنيت جانى از خود و پيروان ما بطور كل سلب شد و دروغگويان و منكران حق به خاطر دروغ و انكارشان زمينه را مساعد و در سراسر كشور اسلامى به وسيله دروغ و انكارشان به سردمداران جور و ستم و قضاوت و كاردانان آنها تقرب جسته و شروع به روسات احاديث دروغ و انتشار آن نمودند. آنها از زبان ما چيزهايى روايت كردند كه نه از زبان ما جارى شده بود و نه به محتواى آنها عمل نموده بوديم، با اين كار مي‌خواستند ما را ميان مردم منفور كرده و تخم عداوت و كينه ما را در دل آنان بكارند. اين سياستى بود كه پس از وفات امام حسن (ع) در زمان معاويه با شدت هر چه بيشتر دنبال مي‌شد. به دنبال اين تبليغات مسموم بود كه همه جا به كشتار شيعيان پرداخته و با كوچكترين سوء ظنى، دستها و پاهاى آنها را مي‌بريدند. كسانى كه به دوستى و پيروى از ما معروف بودند راهى زندانها شدند، اموالشان به غارت رفت و خانه‌هاشان ويران شد. اين رويه تا روزگار عبيدالله بن زياد روز به روز به شدت خود مي‌افزود تا آن كه حجاج بن يوسف در كوفه روى كار آمد. او با انواع شكنجه‌ها به كشتار شيعيان پرداخت و آنان را با هر سوء ظن و هر اتهامى دستگير مي‌كرد. عرصه بر پيروان ما چنان تنگ شد و كار به جايى رسيد كه اگر كسى را با صفت «زنديق» يا «كافر» وصف مي‌كردند برايش بهتر از آن بود كه او را «شيعه» اميرالمؤمنين (ع) بخوانند، تا جايى كه كسانى كه به خير و صلاح معروف بودند و شايد هم واقعا اشخاص پرهيزگار و راستگويى بودند، احاديث شگفت انگيزى در زمينه برترى برخى از حكام گذشته روايت كردند، چيزهايى كه نه خدا چيزى از آنها آفريده بود و نه چيزى از آنها به وقوع پيوسته بود. راويان بعدى حقانيت اين مطالب را باور داشتند، زيرا اين نوع مطالب به كسانى نسبت داده شده بود كه به كذب و كم تقوايى معروف نبودند.[1]

اين روايت، تحليل امام باقر (ع) از وضع سياسى آن دوران را بيان كرده و سختگيريهاى خلفاى اموى نسبت به شيعيان را كه بيشتر آنها در عراق زندگى مي‌كردند تشريح كرده است.

منبع:

[1] . شرح نهج‌البلاغه، ابن ابى الحديد، ج 11، ص 44؛ الامام الصادق (ع)، ابوزهره: صص 112ـ 111

نوشته شده توسطکاروان یا زهرا .امام محمد باقر علیه السلام - ادامه مطلب

حضرت ابو جعفر، محمد بن على عليه السلام در سوم صفر  سال 57 هجرى قمرى در مدينه منوره متولد شد. پدر آن بزرگوار حضرت على بن الحسين، امام سجاد عليه السلام و مادر گرامى‏اش فاطمه دختر امام حسن مجتبى عليه السلام است. به اين ترتيب آن حضرت از طرف پدر و مادرش هاشمى و علوى مى‏باشد. امام باقر عليه السلام سه سال و شش ماه با جدش امام حسين عليه السلام و 34 سال با پدرش امام زين العابدين عليه السلام زندگى كرده و 19 سال و ده ماه نيز مدت امامت آن حجت الهى به طول انجاميد.

پيشواى پنجم در دوران زندگى خويش با 10 تن از خلفاى ستمگر اموى (از معاوية ابن ابى سفيان تا هشام بن عبدالملك) معاصر بود و سال‏هاى امامت آن حضرت با 5 تن از همين خلفاء مقارن شد.

اين 5 حاكم عبارتند از:

1- وليد بن عبدالملك (متوفى 96، ششمين خليفه اموى)

2- سليمان بن عبدالملك (متوفى 99)

3- عمر بن عبدالعزيز (متوفى 101)

كرامات امام باقر عليه السلام

4- يزيد بن عبدالملك (متوفى 105)

5- هشام بن عبدالملك (متوفى 125)

امام باقر عليه السلام د ر دوره امامت‏خويش فرصت‏هاى مناسبى را براى گسترش فرهنگ اهل بيت عليهم السلام، استحكام معارف شيعى و ترويج آن در ميان اقشار مختلف مسلمانان به دست آورد.

در آن دوران حساس و بحرانى، امام پنجم نهضت فكرى و فرهنگى گسترده‏اى را آغاز نمود و شاگردان مهمى را تربيت كرد. از مهم‏ترين شاگردان و ياران آن حضرت مى‏توان به: زرارة بن اعين، حمران بن اعين، حسن بن حسن بن حسن عليه السلام، زيد بن على بن الحسين عليهما السلام، سليم بن قيس هلالى، جابر بن عبدالله انصارى، جابر بن يزيد جعفى، بكير بن اعين، ابان بن تغلب، فضيل بن سار، ليث‏بن بخترى معروف به ابو بصير، محمد بن مسلم ثقفى، ابو حمزه ثمالى و ... اشاره كرد. شيخ طوسى معروف‏ترين شخصيت نگار شيعى نام 468 نفر از شاگردان امام باقر عليه السلام را فهرست كرده است.

حضرت باقر عليه السلام در روز دوشنبه، هفتم ذى الحجه سال 114 ه . ق در سن 57 سالگى به فرمان هشام بن عبدالملك، دهمين خليفه بنى‏اميه مسموم و در مدينه به شهادت رسيد و در كنار مرقد پدر گرامى‏اش حضرت سجاد عليه السلام در قبرستان بقيع به خاك سپرده شد.

در مورد مقام و عظمت امام باقر عليه السلام به گفتارى حكيمانه از رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله بسنده مى‏كنيم: آن حضرت روزى از امام باقر عليه السلام ياد كرده و به جابر بن عبدالله انصارى فرمود: «انك ستدرك رجلا منى اسمه اسمى و شمائله شمائلى، يبقر العلم بقرا; اى جابر! تو مردى از خاندان مرا درك خواهى كرد كه همنام و هم شمايل من است. او سرچشمه‏هاى علم و دانش را مى‏شكافد و به ديگران توضيح داده و تفسير مى‏كند.» در اين مجال برآنيم كه گوشه‏اى از كرامات و فضائل آن يادگار نبوت و ستاره فروزان علم و تقوى را بيان كنيم.

*** کرامات و معجزات در ادامه مطلب ***

نوشته شده توسطکاروان یا زهرا .امام محمد باقر علیه السلام - ادامه مطلب

از امتيازات جوامع اسلامى كه آن را از ديگر اقوام و ملت ها متمايز مى سازد موضوع انفاق و يارى رساندن به قصد عبادت به ساير افراد به ويژه نيازمندان است.

بدون ترديد اگر اين آموزه قرآنى در تمام ابعاد و زواياى جامعه گسترش يابد و مسلمانان بدون دغدغه خاطر و با توكل به گنجينه عظيم خزائن خداوندي، در راه خدا انفاق و فداكارى كرده و از اموال و هستى خود بگذرند بسيارى از مشكلات، دامن گير اجتماع مسلمانان نخواهد بود. قرآن، يكى از خصلت هاى مهم اهل ايمان را انفاق مى شمارد و آن را در كنار ايمان به غيب و اقامه نماز قرار مى دهد. در حقيقت خداوند متعال جلوه ايمان را در ارتباط با خدا و ساير انسان ها معرفى مى كند. اگر برآوردى از آثار و دست آوردهاى اين پديده وحيانى به عمل آيد معلوم خواهد شد كه فلسفه تأكيد قرآن بر اين عمل انساني- اسلامى چه نقشى در سالم سازى و تكامل افراد و جوامع دارد. احياى فرهنگ قرآني، تقويت اعتماد عمومي، رفع فقر و نيازمندي، كم شدن فاصله طبقاتي، ازدياد محبت و جذب دلها به همديگر، تقويت وحدت و ارتباط انسان ها، افزايش امنيت و كاهش فساد و تباهي، از جمله ره آورد انفاق است. انفاق صفتى فراگير است كه فقط در اموال خلاصه نمى شود بلكه شامل تمام مواهب و نعمت هاى مادى و معنوى است. قرآن به انسان ها مى آموزد كه از تمام هستى خود، اعم از علم و عقل و انديشه و نيروهاى جسمانى و معنوى و موقعيت هاى اجتماعي، اقتصادى و سياسى خود بايد انفاق كنند و بالاتر از آن از هرچه كه دوست دارند و محبوبترين موجودى آنان است در راه خدا، براى ديگران ببخشند. (آل عمران/92) اين صفت پسنديده بركات و آثار مثبت فراوان فردى و اجتماعى براى مسلمانان دارد ما برخى از نكات و پيام هاى آيات انفاق را از منظر امام باقر(ع) مرور مى كنيم:

اهميت انفاق

همان گونه كه اهميت ندادن به نماز، يك فرد مسلمان را تا آستانه كفر مى كشاند، ترك انفاق نيز ممكن است تمام اعمال نيك را تحت الشعاع قرار داده و انسان را به وادى سقوط سوق دهد.

حضرت باقرالعلوم(ع) در مورد معناى آيه: «سيطوقون ما بخلوا به يوم القيمه ؛(آل عمران/180) به زودى در  ... ( ادامه مطلب)

نوشته شده توسطکاروان یا زهرا .امام محمد باقر علیه السلام - ادامه مطلب